Als kind naaide ik zelf kleren voor mijn Barbies. Eerst met de hand en toen ik 11 of 12 werd, kreeg ik mijn eigen naaimachine. Een tweedehands Husqvarna, groot en zwaar, hij kon alleen recht vooruit en recht achteruit stikken, maar ik was er zó blij mee.

Achter mijn eerste eigen naaimachine. Die er achter staat, is van mijn moeder
Achter mijn eerste eigen naaimachine. De witte die er achter staat, is van mijn moeder, het setje dat ik aanheb op de foto heeft zij gemaakt. Let ook op de enige jaren ’70 details in het interieur.
De foto was niet al te best, maar dit soort creaties maakte ik met vitrage en kant.
1979 Een impressie van mijn couture.

Ik heb er hele afstanden op weggestikt. Mijn moeder had vaak restanten kant en vitrage liggen, daar wist ik wel raad mee (zie de mysterieuze dame op de foto links).

Toen ik begin twintig was, kocht ik een nieuwe machine. Ik had er voor gespaard door model te zitten bij een schilder- en tekenclub. Ook al doet de foto hiernaast misschien anders vermoeden, het was niet pikant, het betrof een clubje ouderen die in het buurthuis schilderden onder leiding van een lerares. Ik had -op een andere dag- ook les van haar en zij vroeg of ik zin had om model te zitten (tegen een vergoeding, dus ik kan zeggen dat ik een betaald model was!). Vier weken achter elkaar zat ik enkele uren geheel gekleed en zonder te bewegen op een stoel. Het geld dat ik daarmee verdiende investeerde ik, samen met mijn verjaardagsgeld, in een Lewenstein naaimachine (“Lewenstein, Lewenstein, de nijvere naaimachien”)

Als kind fröbelde ik ook van alles voor mezelf in elkaar
Op de Husqvarna fröbelde ik van alles voor mezelf in elkaar.

De Lewenstein machine, type Melson 2200, gebruik ik tot op de dag van vandaag; ons 25-jarig jubileum is inmiddels stilletjes verstreken. In financieel betere tijden heb ik een paar keer op het punt gestaan om hem in te ruilen voor een nieuwe, maar ik durfde de stap steeds niet te nemen. Alles aan deze machine is mechanisch en daar heb ik meer vertrouwen in dan in allerlei software en printplaatjes.

Ook op de Lewenstein zal ik inmiddels de nodige kilometers weggetrapt hebben. Het is een prima machine, die doet wat hij moet doen. De trucjes die hij kent zijn onder andere de zigzagsteek, automatisch (nou…) knoopsgaten maken, stretchsteek en locksteek. Voldoende voor de werkzaamheden waarbij ik hem gebruik.

Toen ze jonger waren, heb ik voor mijn zoons kleding genaaid. Nu zijn het vooral de ratten die profiteren van mijn handige handjes en de Melson 2200.

Advertenties