Persoonlijk houd ik erg van strijken. Als ik dat zeg word ik vaak meteen uitgenodigd om bij mensen thuis hun strijkwerk te komen doen. In deze tijden van financiële malaise overweeg ik het weleens serieus. Ik vind het leuk om te doen en als je ziet wat mensen er voor over hebben om niet te hoeven strijken…

Helaas gaat het weleens fout. Om eventuele toekomstige clientèle niet af te schrikken; het gaat maar héél soms fout. Een van de keren dat het misging, was toen ik me vergiste bij de warmte-instelling. En ik verbrandde aldus de kraag van mijn mooie blouse.

Niet getreurd, onze voormoeders keerden vroeger kragen, stopten sokken, legden broeken uit en namen jurken in, kortom, een beetje handig persoon kan dat varkentje wel wassen.

Te heet gestreken
Te heet gestreken
Even de kraag losmaken, omkeren, vastzetten en klaar.
Even de kraag losmaken, omkeren, vastzetten en klaar

Toen het geval met de kraag naar tevredenheid was opgelost, deden zich weer andere zaken voor. Ik bewaar vaak spullen, met name kleding. En dat blijkt nu in deze – financieel niet al te rooskleurige- tijden, goed van pas te komen.

Zo lag er (al jaren) een kuitbroek in de kast. Het wit had aan frisheid ingeboet, maar geen nood, de firma Dylon weet raad. Ik had een shirt en een blouse met vrolijke kleurtjes erin verwerkt, de broek heb ik daarom tropisch groen geverfd. Dat staat heel goed bij allebei de stukken. Et voilá, hier de broek met het shirt:

Groene broek
Groene broek
Grijze textielverf
Dessin na het verven

En dan trof ik onder in de kast ook nog een leuke tuniek aan, die mij heel goed staat. Alleen… ook hier waren de kleuren niet helemaal meer je van het. En weer kwam de firma Dylon te hulp, een pakje grijze textielverf in de wasmachine en de tuniek zag er daarna een stuk chiquer uit.

 

 

Tadaa
Tadaa

En dan was er nog de tuniek die uit twee delen bestond, bovendeel bestond uit de T van een t-shirt, daaraan was een gesmockt lijfje gezet. Dat was één van mijn lievelingsstukken, maar ook hier had het wit van het shirt aan frisheid ingeleverd. Dus het shirt verwijderd, bij Zeeman voor een paar euro nieuw shirt gehaald (dit keer zwart) en het smockwerk weer aan het shirt genaaid.

Het loont om een beetje handig te zijn. En om spullen te bewaren. Want: zo komt Jan Splinter door de winter. Ofwel: zo komt deze dromer door de zomer.

Advertenties